>Over Damaru:
Brahma speelde op zijn damaru, zijn trommeltje en ontving de Gayatri-mantra, de oer-mantra waaruit de Veda’s ontsproten. Vervolgens schiep Brahma de wereld. Uit het ratelende ritme van zijn damaru daalde het Sanskrit neer, de oudste taal der mensen. Zo gaat het verhaal, waarin de damaru de eerste trillingen voortbracht van de schepping van het heelal. Het geluid van de damaru staat symbool voor de hartslag van de kosmos, de hartslag van creatie.

Een damaru is een kleine, zandlopervormige trommel die je aantreft op oude tempelmuren in India, Tibet, Nepal. Het is de drum die Shiva in één van zijn tien handen houdt en die de oermoedergodinnen bij zich dragen.

De damaru is één van de attributen van rondreizende Boeddhistische monniken in Tibet, naast de schelphoorn en de bel of gong. Het krachtige ratelende geluid van de damaru kondigt het goede nieuws aan en roept de hulp in van de ‘hemelse vrouwen’.

TOCH JAMMER dat mensen ‘damaru’ nu associeren met: Ik heb een tuintje in m’n hart… met de groeten aan Jan Smit.

Het zijn toch eigenlijk de Kicks voor nix!

met dank aan Koot en Bie

Trouwens ik vind dat huppelende koetje wel vrolijk en passend bij de hupse letters…