Comments on: Klussen in het donker

By: Hans Bours

Hans Bours — Tue, 19 Oct 2010 06:55:06 +0000

Beste Martijn,
Je weet ik sta er hetzelfde in zoals jij. En ondanks pitch-reglementen van de VEA, die een hele goede leidraad zijn voor een professionele keuze in de klant – bureau relatie, zijn er altijd bureaus (of “einzelgängers”) waarbij het hemd nader is dan de rok. En waarbij een opdrachtgever echt denk een “goeie deal” te hebben gemaakt (“penny wise pound foolish”). Alleen de echte professionele opdrachtgevers weten “it takes two to tango” en weten ook welke weg ze moeten bewandelen om er te komen. Dus een oproep aan onze vakgenoten: doe gewoon niet meer mee aan een pitch! Dan klussen we voortaan alleen nog maar in het volle licht van de zon!

By: Jean-Paul Toonen

Jean-Paul Toonen — Tue, 08 Dec 2009 15:45:10 +0000

Beste Martijn, het duurt niet lang meer en dan zijn er helemaal geen pitches meer. Dan hebben opdrachtgevers in de gaten dat ze daarmee niet de meest ‘dedicated’ makers aantrekken, maar de sluwste jagers.
En op datzelfde moment ontdekken de makers – jij en je team – dat ze geen plezier beleven aan het werken voor een partij, die ze eerst heeft gemangeld en uitgeperst voor een schamele – of helemaal geen – vergoeding. En in de meeste gevallen overtreedt de opdrachtgever zelf de spelregels, door bijvoorbeeld gaandeweg de pitch toch ook nieuwe aanbieders mee te laten dingen. Of een onervaren directeur te laten beslissen. Of onderweg de briefing aan te passen. Of door na de gunning alsnog te gaan onderhandelen over de aangeboden prijs. Ik heb het maar zelden echt goed zien gaan. Je naamgenoot Aslander uit Groningen zou zeggen: ‘pitchen is helemaal niet lief.’ Je kunt je beter verdiepen in een aangenaam, professioneel account… en iets aanbieden wat veel intelligenter en werkzamer is, dan zo’n merkwaardige rat-race om een origineel idee. Ken jij heel geslaagde voorbeelden die uitkomst waren van zo’n proces? Respecteer je collega’s en ga alleen leuke dingen met ze doen zo doen wij dat ook.

By: joke kouyate

joke kouyate — Fri, 23 Oct 2009 09:21:03 +0000

Je uiteenzetting is precies de reden waarom ik een briefing schriftelijk maak. Zelfs al zou ik willen, dan nog kan ik een mondelinge briefing niet drie keer hetzelfde kunnen uitspreken. Als één van de bureaus me dan belt om meer uitleg, zegt dat ook iets over dat bureau: ze zien de gaten in mijn uiteenzetting en realiseren zich dat er wellicht meer te ‘weten’ valt. Dat betekent al voordat ik iets heb gezien dat ik met dat bureau waarschijnlijk verder kom dan met de stille donkere knutselaars. Hoe mooi het resultaat ook kan zijn.

By: frank van den eerenbeemt

frank van den eerenbeemt — Wed, 14 Oct 2009 12:26:00 +0000

Ik snap je goed geschreven verhaal. Je zou eigenlijk met 3 bureau’s een orienterend gesprek moeten voeren, dan zelf je vraag/probleemstelling herformuleren en de drie bureau’s vragen daar een offerte op te doen. In onze route naar een partner hebben we inderdaad op basis van voortschrijdend inzicht de gesprekken iedere keer anders ingezet. Cruciaal voor mij was eigenlijk toch meer de wijze van benadering, van vragen stellen, van antwoorden soms ook geven, ideeen opperen. Dat was doorslaggevend voor de uiteindelijke keuze. Belangrijker dan de offerte zelf, want die van jullie was maar heel kort, deed ons springen in het (half)duister, maar wel een prettig aanvoelend duister.

By: willem van harrewijen, business creatief

willem van harrewijen, business creatief — Wed, 14 Oct 2009 10:26:09 +0000

Eens. Zorg dus dat je als laatste bureau gebriefd wordt.

Of bel de klant na drie dagen nog eens op voor een tweede gesprek.
Of laat wat licht schijnen in The Black Box. Stel voorwaarden aan een ‘gratis’ pitch. Spreek af dat de klant verplicht na vijf werkdagen in de keuken komt kijken. Want als ze eenmaal werk zien kunnen klanten in pitches pas vaak met terugwerkende kracht onder woorden brengen wat ze ‘echt’ zoeken in het nieuwe werk. De werkelijke briefing, zeg maar..