“Wat gratis is, kan niks zijn.” Ken je die uitdrukking? Als je wordt gevraagd om een project te sponsoren, dan bied je vaak je diensten in natura aan. Maar levert dat wel voldoende kwaliteit op? Zo stonden wij in dubio toen ontwikkelingsmaatschappij LIOF ons een sponsorverzoek deed. Zij organiseerden LIOF Yeah!, een talentenjacht voor starters. De hoofdprijs bestond uit een LIOF-subsidie en starters-benodigdheden, gesponsord door regionale bedrijven: telefoon, laptop, bureau + stoel, drukwerk, jaarrekening etc. En natuurlijk een huisstijl. Of ons bureau tien talenten van ‘een logo’ wilde voorzien.

Hmm… Een doorwrochte huisstijl kost al gauw een paar dagen. En bij wijfelende opdrachtgevers een paar weken. Dus zoiets konden we niet beloven. Maar wel een dag ‘creatieve energie’. Een duw in de juiste richting. De onbevangen blik van de buitenstaander. Dat is wat we al jaren doen: het beeld bepalen voor beeldbepalende organisaties. Winnaars van LIOF Yeah! zijn de beeldbepalers van morgen. Dus zeiden we ja. Het werd een leerzame sponsoractie.

Vanochtend stonden ze om 8 uur bij ons op de stoep. Tien jonge, intelligente, ambitieuze, trefzekere ondernemers. Zij gaan banen scheppen met waterbesparende kraandoppen, CV-video’s, festival-survivalkits, retailzoekmachines en incontinentiesensors. We gingen met ze aan het werk volgens ons motto ‘eerst richten, dan schieten’. Briefing, schets, ontwerp. Zij hadden hun huiswerk gedaan en het briefingsformulier ingevuld. Hoe grondiger de voorbereiding, des te effectiever het eigenlijke werk. Aan iedere starter hadden we – afhankelijk van diens behoefte – een ontwerper of adviseur gekoppeld.

Die aanpak leidde over en weer tot verrassingen. Wie dacht dat we aan het eind tien logo-presentaties zouden krijgen, kwam bedrogen uit. Naast nieuwe en verbeterde logo’s ontstonden er ook gloednieuwe community-concepten, sitemaps en slogans. Eén bedrijf vertrok zelfs met een nieuwe naam. In de concentratie van de snelkookpan werden reuzenstappen gezet. Zo leerden wij dat creatieve energie bij besluitvaardige initiatiefnemers een andere impact heeft dan bij sommige gevestigde organisaties. Onze ‘gratis’ aandacht leverde wederzijds de nodige megawatts op. En dat vinden wij onbetaalbaar.

Daarom stapte ik over van ‘de reclame’ naar ‘corporate identity’. Ik wilde de verhalen horen achter de producten die we positioneerden: producten zijn te kopiëren, verhalen niet. Eén van mijn eerste corporate stories was voor De Boer Tenten. De Boer verovert de wereld met een opwindend mengsel van techniek, logistiek en koopmansbluf. Plaatst niet alleen de tent voor je evenement, maar ook ‘semi-permanente’ gebouwen. Op 12 september 2001 plakte De Boer een tijdelijke nieuwe vleugel aan het Pentagon. Een jaar later landde de allergrootste Antonov in Kabul, met in het ruim een compleet vergaderdorp voor de Loya Jirga. Vijf broers De Boer zwaaiden toen nog de scepter. Ze vlogen iedere zondag uit alle windstreken naar Alkmaar om aan de keukentafel de stand van zaken door te nemen. Motto: “Kan niet bestaat niet”. Ook dit was een onvervalste verhalenfabriek. Wij keken ademloos toe en bedachten als slogan ‘De Boer covers all’. We noemden het relatiemagazine natuurlijk ‘Coverstory’.

Nog steeds werk ik graag voor verhalenfabrieken. Al verandert de vorm waarin we de verhalen verspreiden. Een beetje Organisatie 2.0 start zijn eigen TV-station. In iedere organisatie hebben mensen dan ook hun dromen en angsten, maken en breken plannen, oogsten succes en teleurstelling. Je gunt in zulke bonte gezelschappen ieder zijn eigen Jacob Derwig: de veeleisende eigenaar met zijn wijdse vergezichten, de te charmante verkoper, de verlegen maar strenge cijferman, de ambitieuze maar achterdochtige onderzoeker en de wulpse maar loslippige PR-dame.

Moet ik mijn fascinaties voor verhalen, organisaties en wielrennen combineren? En verkopers in hun snelle scoringsdrift vergelijken met sprinters? Of R&D-afdelingen in hun hoop op eeuwige roem met klassementsrenners? Nee, dat is te obligaat. Ik hou de circuits beter gescheiden. En geniet van alle verhalen die we mogen doorvertellen. Wie weet ontwikkelen we straks wel kranten met de corporate soap als populairste rubriek.

En heel soms komt mijn jongensdroom een beetje uit. Zo ontmoette ik op onze laatste dag in het Toscaanse Bibbona volkomen onverwacht de vader van wielerheld Paolo Bettini (tweevoudig wereldkampioen en Olympisch kampioen). Apetrots toonde hij me Paolo’s eerste fietsje en talloze winnaarstruien. Ettelijke espresso’s lang overlaadde hij me met verhalen en prullaria. Wat had ik dáár graag een liefdevol filmpje van gemaakt, in de geest van Wilfried de Jong. Gelukkig heb ik de foto’s nog:

Stephanie: die was vooral druk met ordenen van haar ‘to do’-lijstjes – Roel maakte gewoon voortgang, dat bleek iedere vrijdagmiddag tijdens ons overleg.

Lilianne: die formuleerde alles met mitsen en maren – Roel riep stoer dat het voor veel klanten 5 voor 12 is op 2.0-gebied.

Virginia: die hield creatieve teams vanaf 5 uur van het werk met bier, chips en rosé – Roel pakte om 5 uur de bus naar Eyserheide.

Jos: die steggelde wekenlang over formuleringen – Roel schreef vlot maar nam kritiek en correcties ook makkelijk over.

Pauline: die had het wachten tot ik er wat van vond tot kunst verheven – Roel ging zijn gang en hoorde op vrijdag wel wat ik er van vond.

Frenk: die ruigpoot-met-grote-oorring zou ‘het hier wel eens flink opschudden’ – Roel was juist bescheiden en lange tijd alleen zichtbaar tegenover mij.

Estelle: die bestookte me als een terriër met stapels competentieprofielen die ik telkens weer moest invullen – Roel en zijn begeleidster Annelies Falk waren relaxed en realistisch.

Jacqueline: die zat de hele dag met vriendinnen te bellen – Roel onderhield zijn contacten in de sociale media, daar leerden we nog wat van.

Maria: die veranderde de studio in een roedel kwispelende en kermende reuën, louter door voorbij te lopen – Roel was een opgeruimde boy-next-door.

Kortom, Roel is – en dat is een groot compliment – de eerste afstudeerstagiair die heeft geleverd wat ik hoopte: een uitvoerbare aanpak met concrete acties en aanbevelingen. En nog een leuke kerel ook, vakkenvuller bij Kruidvat. Die er niet voor terugdeinst om zo nu en dan met een verrassende ontboezeming te komen. De meest memorabele was dat hij Olvarit best lekker vindt. Kijk, dat vinden we leuk. Roel, van Zuiderlicht krijg je niet alleen een dikke 8 voor je stageproject, maar ook potjes Olvarit 2.0 voor je eerste week op kamers in Tilburg. Het ga je goed!

Zonder dat we ons er van bewust zijn, bepalen de wetten van de Gestalt-psychologen veel van onze visuele perceptie. We zien niet wat we zien. Meestal zien we meer dan er is: meer orde, meer gelijkenis, meer hiërarchie. Dat geeft ons kennelijk rust. Onze waarneming laat zich dus graag om de tuin leiden, en overigens niet alleen volgens de Gestalt-wetten. Grafisch ontwerpen is óók slim gebruik maken van talloos veel illusies. Denk maar aan de onmogelijke figuren van M.C. Escher. Wie een visueel verhaal te vertellen heeft, houdt er maar beter rekening mee. De mens wil nu eenmaal altijd méér!

Maar gisteravond werden in de Maastrichtse St. Janskerk de rollen omgedraaid. Daar werden we juist aangespoord om onszelf klein te maken en ‘slechts’ een onderdeel te worden van een groter geheel. Hoe dat zo? Museum aan het Vrijthof presenteerde zijn plannen voor een even ingrijpende als fraaie uitbreiding en herinrichting. Die levert meer ruimte op voor de Maastrichtse geschiedenis vanaf de 16e eeuw tot nu. Maar het museum heeft nog een miljoen tekort voordat komende winter de schop in de grond gaat.

Daarom ontwikkelden wij samen met het museum en Koninklijke Mosa een unieke actie. Iedereen krijgt eenmalig de kans om zijn betrokkenheid te tonen bij de nieuwe culturele huiskamer van Maastricht. Via de aankoop van een hoogstpersoonlijke Mosa-tegel. Als het museum begin 2012 weer open gaat, zullen de tegels deel uitmaken van de centrale vloer van het museum. In de tegels wordt – voor eeuwig – een naam en/of een korte boodschap gegraveerd. De tegels kosten €175 per stuk. Er zijn er maar 2012. Dus wie nog zoekt naar een origineel en tijdloos cadeau slaat als de wiedeweerga zijn slag op de website van Museum aan het Vrijthof.

Wij worden voor deze gelegenheid graag een stukje vloer van 22 x 22 centimer. Op onze tegel lees je straks: “Zo gezegd, zo gedaan.”

Voor een herpositionering hier, een nieuwe identiteit daar, een merkstrategie zus, een introductiecampagne zo, een imago-onderzoek, een corporate story, een (betaalde en grondig voorbereide) huisstijlpitch, een cross-mediale communicatiestijl, een klantenworkshop sociale media, een bedrijfsvisie, een afstudeerscriptie.

Als je op het veld staat, blijft er weinig tijd over voor de Zijlijn. En dan staan we in de hooimaand soms ook nog in onze eigen wei: maaien, moestuin, snoeien, stoken. Of op de pedalen. Of op de Pinkpop-wei. Wow. Waar is tijd te koop?

Maar in het Zweedse Trollhättan was het de warmste januari sinds 1997: Saab Automobile werd door een gepassioneerde avonturier (Victor Muller) bevrijd uit de onverschillige klauwen van General Motors.

Toeval of niet – in de winter van 1997 maakte ik kennis met Saab. Bij (toen nog Van Walbeek) Etcetera tekenden wij voor de laatste echte Saab-campage. Hoe dat zo? De importeur zocht een bureau dat hem kon helpen om Saab bij nieuwe doelgroepen in beeld te krijgen. Advocaten, architecten en artsen reden Saab, nu wilde men ook creatieven en ICT’ers verleiden. Nog vóór het briefingsgesprek maakten we proefritten zodat we als ‘mystery guests’ konden bestuderen hoe dealers zulke jonge mensen tegemoet traden. Dat viel tegen: de Saab-wereld leek een sekte waar nieuwelingen geen warm onthaal kregen. Het klamme zweet stond op mijn voorhoofd toen de verkoper mij pas na een kwartier kwam vertellen dat ik de pookring omhoog moest trekken om achteruit te kunnen wegrijden… (of vond hij zo’n gretig pikkie in een Saab soms ongeloofwaardig?).

Enfin, de briefing viel ons zwaar tegen. Om ambitieuze dertigers te doen twijfelen aan BMW, Audi en Mercedes wilde men vertellen dat de Saab 900 ‘standaard heel compleet’ was. Waar je bij de Duitse concurrentie nog voor een vloermatje moest bijbetalen, had Saabs instapmodel alles er op en er aan: airco, cruise control, ja zelfs verwarmde voorstoelen. Wij zagen dat anders. We nodigden een groep doelgroepdertigers uit en legden hen twee campagnerichtingen voor. Eén concept hield zich geheel aan de briefing en bewierookte het ‘hoge uitrustingsniveau’. Het andere concept zette het merk zelf in het zonnetje (intelligent, vliegtuigbouwer, eigenzinnig). Intrigerende kopregels, onalledaagse fotografie, geruststellende bodycopy over prijs/waarde verhouding en zelfverzekerd aftitelend: ‘Saab. Zichzelf sinds 1947’:

(© ETCETERA)

De doelgroep koos feilloos voor dat laatste concept en wees de ‘standaard compleet’-route falikant van de hand: “Saab is toch zeker geen Toyota?” Saab werd klant. Maar niet lang daarna kocht GM het merk. Saab kwijnde bijna weg. Dankzij Spyker kan Saab vanaf januari 2010 gelukkig weer zichzelf helemaal zijn. De brand manager heeft geen boeken over ‘authenticiteit’ nodig. Victor Muller en Trollhättan weten heel goed wat ze te doen staat. En al moet ik ervoor door de sneeuw naar Zweden, ik blijf ze trouw.

Februari – Toekomst. Overtollige klimkilo’s moeten eraf: tot Pasen geen alcohol… De fietstraining hervatten fietsmaat Jorg en ik met een barre tocht naar Baraque Michel – met 694 meter het hoogste punt van België. Intussen schrijven we de vingers blauw aan visies voor nieuwe gebiedsontwikkelingen.

Maart – Erkenning. Hoog bezoek tijdens PechaKucha #2: creative city guru Charles Landry, gedeputeerde Wolfs en burgemeester Leers. De nieuwe publicatiereeks voor WML oogst lof en VVV Maastricht geeft opdracht voor een nieuw stadspromotieconcept.

April – Genot. We ontdekken hoe fabelachtig je kunt fietsen in de vallei van de Ourthe. Op de ochtend van Luik-Bastenaken-Luik bestijgen we de Côte de la Redoute, aangemoedigd door vroege tifosi. Weer een beroemde klim afgevinkt. Amstel Gold Race: 150 km tegen 26,7 km/u.

Mei – Vragen. Na een uitzonderlijk 2008 en een hoopgevend eerste kwartaal wordt het in het tweede kwartaal toch lastig. Wat nu? Nieuwe diensten? 20% korting op alle rode logo’s? Alle ballen op de Aanbestedingskalender? Steven Rooks Classic: 160 km tegen 26,8 km/u.

Juni – Maatschappelijk. Oei, wat zijn we betrokken deze maand: Kunsttour, PechaKucha #3, Fietsen tegen ALS, buurtfeest voor Sierra Leone. Ook maatschappelijke opdrachten van de Provincie. Gelukkig biedt Pinkpop zich aan als pretentieloze vluchtheuvel: Franz Ferdinand, Placebo, Elbow, Noisettes en voor sommigen zelfs een massage:

Juli – Nieuwe pistes. De start van drie maanden participerende observatie op Twitter en Facebook. Ondanks dat gekwetter gaan alle fietsrecords aan diggelen. Om half 6 uit de veren: grenzen verleggen! Hoogtepunt is het beruchte Stavelot-trio Stockeu, Wanneranval en Thier de Coo. Laat die Italiaanse vakantiehellingen maar komen!

Augustus – Ontluistering. Halverwege Monte Mottarone aan het Lago Maggiore dwingt de man met de hamer me op de knieën. En een week later schrap ik in Toscane de klim naar Volterra. Als pleister op de wonde ontmoet ik de vader van campionissimo Paolo Bettini. Na een tocht naar Nijmegen met mijn zoon Willem gaat mijn fiets een tijd de schuur in.

September – Kansen. Het schooljaar begint met drie nieuwe onderwijsklanten: Gilde Opleidingen, Hotelschool Maastricht en de Maastricht Life & Sciences Campus. Ook geweldig mooi: de nieuwe Muse.

Oktober – Keuzes. Het pitchvirus vertoont inmiddels Mexicaanse verschijnselen en Zuiderlicht besluit zich te vaccineren. Wim Ortjens start Kwitter en ik stop met richtingloos kwetteren. Wat hebben we gelachen om de lef van Vojislav Miljanovic en Erol Öztan: wéér full house bij PechaKucha #4.

November – Inspiratie. We laven ons aan ideeën van architectenbureau MVRDV, filosoof-schrijver Govert Derix, interieurontwerper Maurice Mentjens, Maankwartier-bedenker Michel Huisman, Tinker-imagineers en zonnepionier Gosse Boxhoorn. Ook stappen we weer (voorzichtig) op de fiets.

December – Balans. 2009 zat vol noviteiten. Is dat volgend jaar weer zo of wordt het een jaar van rustige concentratie en niet-aflatende toewijding?

Overal geldt het Olympische credo “Citius, altius, fortius” (sneller, hoger, sterker). En ja, ook ondernemers en ontwerpers willen zichzelf ontwikkelen. Zichzelf verbeteren, nieuwe hoogtes verkennen, door barrières heen gaan.

Ontwerpbureaus kunnen dan doen door de lat hoger te leggen of door voor meer opdrachtgevers te gaan werken. Verdiepen (een nieuw lettertype, een widget in plaats van een kerstkaart of pinhole fotografie in een kerstgeschenk)? Of verbreden (nu ook een accountantskantoor, tandenborstelfabriek of C2C-uitvaartonderneming)?

Sommigen zoeken verbreding, houden daartoe de Aanbestedingskalender nauwlettend in de gaten en geven gas op elke kans op een nieuwe klant. Niet geschoten, altijd mis. Anderen kiezen er voor om hun ‘overtollige’ energie en creativiteit te investeren in de verdieping van hun werk. Kort door de bocht: ze winnen liever een prijs met werk voor een betrokken klant dan een pitch van een onbekende organisatie. Gedeelde vreugd is dubbele vreugd: een prijs win je samen, een pitch win je alleen.

Gisteren zagen wij een treffend bewijs van de tweede strategie. Zuiderlicht won een Red Dot Design Award voor de nieuwe huisstijl van Theater aan het Vrijthof. Die huisstijl hebben we ontwikkeld op ons eigen initiatief. Omdat we het Theater een warm hart toedragen, zeker in zijn rol als duvelstoejager van het project “Maastricht Culturele Hoofdstad 2018″.

Dat cadeautje boordevol energie en kwaliteit werd niet alleen gehonoreerd met een internationale prijs, maar ook met een cadeau van de klant (een gedicht van Wiel Kusters). Tijdens de overhandiging van dat gedicht ontstond het idee om de prijsuitreiking samen te vieren. Op initiatief van het Theater zijn we gisteren met het personeel van beide bedrijven samen op cultuurtocht gegaan door de Euregio. ‘s Ochtends bezochten we het werelderfgoed van de schitterend herontwikkelde kolenmijn Zollverein in Essen (ooit de grootste van Duitsland).

’s Middags wandelden we door het kunstlandschap op Musee Insel Hombroich.

In de week na Sinterklaas bleek de zak nog boordevol surprises te zitten: de adviseur leerde de dromen van de dansprogrammeur kennen; de kaartjesverkoper sprak met de ontwerper over de beschikbare ruimte op een strook papier; en de web developer vergaapte zich aan het technisch vernuft van de toneelmeester. De komende jaren zal de communicatie van het Theater verder aan kracht en betekenis gaan winnen. Wis en drie! Geen gedoe met facturen en moeilijk-moeilijk-meerwerk, maar wel wederzijdse cadeautjes.

Voortaan weet ik het zeker: liever een prijs dan een pitch!

0211 – Collega’s Bert en Ruud presenteren met veel plezier en overtuigingskracht nieuwe huisstijlen voor Hotelschool Maastricht en Maastricht Life & Science Campus. Al dat moois wordt komend voorjaar zichtbaar.

0411 – Solar-pionier Gosse Boxhoorn spreekt onze LWV-studieclub toe. Iedereen krijgt er ‘nieuwe energie’ van. Een maand later kan ik hem al aan een energieklant koppelen.

0711 – In boekhandel De Tribune houdt Govert Derix met een bezwerende inleiding zijn nieuwe boek ‘Holofaust’ ten doop. ‘Holofaust’ is opgedragen aan Jean-Paul Toonen en zette ook mij al aan tot een wilde dagdroom.

1211 – Het ‘best kept secret’ in Belgisch Limburg is misschien wel Tribù in Zutendaal. Wij helpen dit bedrijf met zijn prachtige minimalistische buitenmeubels aan een nieuwe positionering.

1311 – Leve de vrijdagdrukte op A2 en A50! Op en neer naar een acquisitiegesprek in Arnhem kan ik een Marathoninterview uit 1986 integraal beluisteren: Ischa Meijer voelt Freek de Jonge vijf uur lang liefdevol en soms adembenemend aan de tand (podcast).

1411 – Vandaag overnacht ons gezin voor de eerste keer op 4 verschillende plaatsen. Zou de volgende gelegenheid weer 10 jaar op zich laten wachten?

2011 – Een leuk verzoek uit onverwachte hoek: Zuiderlichts Zijlijn-blogs staan voortaan ook op de portal van Zuid-Limburg, om en om met die van collega Marcel van der Heyden.

2111 – Leve de opwarming van de aarde! Op het OLV-plein waan je je vanavond in Rome. Nadat Marielle en ik hebben genoten bij Gio’s Cucina Casalinga nippen we tot diep in de avond aan grappa en amaretto op het terras van De Comedie. Beautiful people flaneren voorbij door zwoele novemberregen.

2111 – Ook ontwerpers kennen het Droste-effect: prijzen willen winnen inspireert tot prijzen willen winnen! Het jonge ontwerpbureau Homo Ludens (Maastricht, gemiddelde leeftijd 24) wint de prijs voor het Best Verzorgde Jaarverslag met hun inzending VPRO-jaarverslag 2008. Titel: ‘Wie niet waagt, die niet wint’.

2311 – In de regionale krant verschijnt een sympathiek stukje over ‘Beautiful design from the land of the Zachte G’: designwebshop Dutch but not from Holland timmert aan de weg.

2511 – Guido Wevers presenteert zijn plannen voor Maastricht Culturele Hoofdstad van Europa. We toverden zijn website VIA2018 + event-aankleding in 3 dagen tevoorschijn.

2711 – We winnen de pitch voor de corporate identity van het Maankwartier in Heerlen. Die wordt op 15 december openbaar gemaakt door Michel Huisman.

3011 – We doen dus minder in meer tijd. Zó ziet een baard van twee weken er dan uit:

Is dit nou relevant voor communicatiemensen? Zeker en vast. In ‘Alles over leestekens’ schreef tekstadviseur P.J. van der Horst in 1997: “We gebruiken een uitroepteken in de volgende gevallen:

1. Na een uitroep: Au! Help!
2. Om nadruk te leggen: Ik heb het toch gezegd!
3. Midden in de zin, om nadruk, verbazing of ironie uit te drukken: Hij had alles (!) verspeeld.”

Van der Horst waarschuwde met vooruitziende blik: “Wees in zakelijke teksten zuinig met uitroeptekens. […] ze geven in het algemeen een emotionele toestand van de schrijver weer die beter op een andere manier geuit kan worden. […] Ze maken de boodschap niet duidelijker.”

Om dat laatste is het mij natuurlijk te doen: boodschappen mogen niet verloren gaan. Ons motto is dan ook ‘eerst richten, dan schieten’. Voordat we een concept ontwikkelen, verkleinen we eerst het zoekgebied. Dat lijkt degelijk en saai. Wil een creatief niet het liefst carte blanche? Neen, onze klanten schakelen ons in omdat ze een doel hebben. En daarom concentreren wij ons eerst op de boodschap. We stellen ons een tijdje op als een ‘kritische vriend’. Dan vragen we bijvoorbeeld: “Stel dat uw organisatie er niet was: wat dan?” Dat is geen dure vorm van tijd rekken maar bespaart veel misverstanden en dus ook geld. Zo voorkom je dat opdrachtgevers zeggen dat je ‘de plank helemaal misslaat’.

Die situatie verandert drastisch als je onmiddellijk en bijna ‘in het wild’ moet gaan creëren. In zo’n onzekere situatie ga je gemakshalve oneigenlijke belangstelling wekken. En daartoe kunnen creatieven graaien in een rijk gevulde trucendoos vol generieke grappen (Pearle) en coole gadgets (Heineken):

Helaas slagen die trucs niet altijd en blijft het vaak bij een halfslachtige greep naar losse grafische elementen. Om hierop toe te zien rukt hier bij tijd en wijle de Uitroeptekenpolitie uit. Die treedt rücksichtlos op tegen ieder zwaktebod en stuurt alle overbodige sterren, vaandels, neonkleuren, schaduwtjes, kadertjes, verloopjes, CHOCOLADELETTERS en uitroeptekens (!) terug naar de ontwerptafel. Want zulke trucs duiden er op dat er niet tot de kern is doorgedrongen. De doelgroep is doof noch blind. Die heeft geen uitroepteken nodig om je te kunnen zien of horen.

Die oude typemachine was dus zo slecht nog niet. Daarop zat helemaal geen uitroepteken. Om dat teken te plaatsen moest je nog moeite doen: eerst een ‘ en daarna een . Nu is dat te makkelijk: SHIFT-1! Zo kan het uitroepteken willoos worden misbruikt. En dat gebeurt dus ook. Hulp! Politie!