De Red Dot is de belangrijkste designcompetitie ter wereld. De onderscheiding staat voor de erkenning van buitengewone kwaliteit. De Red Dot-beoordelingscriteria zijn: originaliteit, emotionele kracht, ontwerpkwaliteit en effectiviteit.

Dit jaar boog de internationale jury zich over zo’n 6.500 inzendingen uit 40 landen. Maar liefst 603 inzendingen werden bekroond met een Red Dot Award en 72 met de Best of best-award. De prijzen worden in oktober uitgereikt in Berlijn en zullen daarna in een reizende tentoonstelling over de wereld gaan.

Woonpunt Jaarverslag 2010
Van een organisatie die middenin de maatschappij staat mag je verwachten dat zij in actie komt als zij niet meer gewoon goed haar werk kan doen. In het geval van Woonpunt betekent dat nu en straks een prettige woonomgeving bieden aan hun huurders. In het verslagjaar 2010 zet nieuwe regelgeving van zowel het rijk als de EU die basis flink onder druk. Dit jaarverslag laat Woonpunt als actievoerder zien. Maar actievoeren gaat bij Woonpunt verder dan een beetje Boe! roepen. Ze willen aanpakken, oplossingen verzinnen, werken aan die prettige woonomgeving nu én straks. Het verslag dat bestaat uit 10 vellen die aan een zijde een actiematige boodschap hebben (met teksten als ‘Hallo, waar zijn we mee bezig?’ en ‘Genoeg = genoeg’) en aan de andere zijde in (vooral) foto’s het jaar in beeld laten zien.

Theater ah Vrijthof, brochure seizoen 2011/2012
Het theater van de stad Maastricht programmeert elk jaar rond 300 voorstellingen uit de verschillende podiumkunsten. Daarbij poogt het theater een zeer breed spectrum van toneel, dans, opera en muziek op het podium te brengen – van Mainstream, via Cross-over tot bijzonder experimentele vormen van de podiumkunsten. Elk jaar wordt een visueel thema voor het gehele publiciteitsmateriaal ontworpen. In het seizoen 2011/2012 speelt dit visuele systeem met de symboliek van speelkaarten. Schoppen, klaver, ruit en hart vormen in een gemodificeerde vorm de basis en roepen associaties op met de begrippen ‘spel’/‘play’. Dichtbij het volk maar ook op een hoog artistiek niveau – met een knipoog.

Logoserie Sphinx
Bij Sphinx, centrum voor debat, verbeelding & verbinding staat het woord centraal. Sphinx brengt alle inwoners van Maastricht dichter bij elkaar: wetenschappers en arbeiders, expats en autochtonen, kunstenaars en vakmensen, studenten en pensionado’s. Sphinx is Het Nieuwe Ontmoeten en is dus onafhankelijk van plaats en tijd. Sphinx verschijnt steeds in een andere gedaante, met een ander thema, in een andere groep, op een andere plek. En dus ook met een ander logo. De rode ‘s’ markeert het begin van de naam. Vijf letters uit het woord dansen rondom het virtuele centrum x. De verschijningsvorm van Sphinx is nooit voorspelbaar. Het logo is de essentie van de identiteit van Sphinx.

De verliefde König plukte een Roos voor de bevallige dochter van de rijke Boer. De Prins ontspoorde volledig toen hij daarvan hoorde. Op de terugweg Van der Heijden stortte hij zich met paard en al in een metersdiepe Kuijl. Tijdens de begrafenis speelden drie Fiddelaers ‘Ave Maria’. In de verlaten Pereboom-gaard sloegen rovers uit het naburige Kernland hun slag.

Donderdag is het twee jaar geleden dat Obama werd beëdigd als 44^e president van de Verenigde Staten. De val van de Muur, de vrijlating van Mandela, de eerste zwarte president. Het was een historische gebeurtenis. Onze eerste PechaKucha Night zou daarbij verbleken. Pierre Buijs, Jean-Paul Toonen en ik knepen hem dus behoorlijk: “Zouden ze wel komen, zitten ze niet voor de buis?” Deze twijfel bleek een geweldige onderschatting van ons publiek. Onbewust bleek Maastricht te hunkeren naar zoiets als PechaKucha. Een half uur voor aanvang liep het al storm. Achter de coulissen draaiden dertien durfals zich warm. Kaspar König beet het spits af en daarna betraden onze pioniers de vloer. Sommigen deden het in hun broek. Heel begrijpelijk. Ga maar eens voor 250 mensen staan met jouw persoonlijke droom. In een moordend ritme van 20 dia’s die maar 20 seconden staan. In het Engels. Maar de ovaties waren luidruchtig en langdurig. Volkomen terecht. Onze helden toonden aan dat onze regio verrassend veel verse ideeën heeft. Dat zorgde voor een bijna spirituele sfeer.

Onze steden kiezen sindsdien voor duurzame en flexibele aankleding met vliegende grastapijten en kunststoffen breiwerkjes. Logisch, gezien de serieuze spelletjes waarmee in crisistijd de ego’s van architecten op de proef worden gesteld. Die geven de steden nu, geïnspireerd door graffitti-mantelpakjes, dagelijks een nieuw gezicht. Ze verrijken de straten met afvaldesign en interactieve straatkunst. En zo groeit de Eutropolis uit tot een schoolvoorbeeld van regiobranding en Europese cultuur. Toppers uit Milaan en Parijs presenteren hier hun nieuwe modecollecties.

En dat is nog maar het effect van de eerste PechaKucha Night. Zo volgden er acht. Vorig jaar versterkten Sueli Brodin en Nathalie Dirks onze trojka. Dat zorgde voor een spannende injectie van expats en wetenschappers. De teller staat nu op 112 sprekers uit 17 landen. Hun inspiratie is niet alleen beschikbaar in AINSI. Gisteren registreerde onze website het 33.000^e bezoek. Als die mensen uit 96 landen gemiddeld één video bekeken, is dat weer 4.000 uur aandacht voor frisse ideeën uit de Eutropolis over:

Vorige week maakten we de balans op. We gaan door! Blijf je ons volgen?

Twee weken vrij, hartje winter. Longen en hoofd weer volzuigen na de felle eindejaarssprint waardoor we vaak pas om 17 uur aan de dag begonnen. Maar nu was er alle tijd voor nieuwe energiebronnen en het herontdekken van oude bronnen. Bij De Tribune kocht ik in een impuls Spiegel van de wereld van de Britse schilder Julian Bell (2008). En dat boek beschrijft de geschiedenis van de kunst zó meeslepend dat ik daarna meteen nog drie kunstboeken ben gaan kopen. Bell concludeert: kunstenaars maken iets wat je dwingt om er intens naar te kijken en jezelf de vraag te stellen ‘wat neem ik waar en wat doet dat met me?’ Deze ‘Bell-definitie’ heb ik eens getoetst aan de praktijk.

Zo maakte ik kennis met de Belgische kunstenaar Francis Alÿs. Kris-kras door het Bonnefantenmuseum hangt zijn video-installatie ‘Choques’ uit 2005. De wandelende Alÿs struikelt over een straathond en legde die scene vanuit negen standpunten vast. Deze obsessieve perspectiefwissel dwingt je tot de vraag ‘zie ik wel steeds hetzelfde en wat betekent dat?’ ‘Choques’ moet je fysiek ondergaan (het kan nog tot 27 maart), maar YouTube biedt je een goede appetizer.

De volgende toets was bij Wiel Arets in Schunck*. Spectaculaire gebouwen (‘strong buildings’), een altaar vol piepschuimschetsen, tot in de puntjes verzorgde case studies en bevlogen videoportretten van George Vogelaar. Hopelijk wordt deze grote kleine man binnenkort creatief directeur van ‘Zürich aan de Maas’, zijn eigen Zuidstad. Maar is hij nou architect of politiek visionair? Ik weet het nog niet. Zijn veelomvattende werkt dwingt je op de knieën. Maar zag ik veel te weinig! Om 17 uur werden we het Glaspaleis uitgewerkt. Ik ga terug, vóór 13 februari. Ook Arets doorstaat de Bell-toets dus met glans.

Ook mijn oren toetsten mee. In 1980 wilde het er bij brugklasgenoten maar niet in dat ik naar de Beatles luisterde. De Rode, de Blauwe en later vooral de Witte. Deze week liet ik me ontvoeren door de Zwarte box met alles (klik gerust: mooie video!) opnieuw geremasterd. 223 nummers uit amper zeven jaar bewijzen hoe tieneridolen zich in een razend tempo ontwikkelden tot doorslaggevende kunstenaars. Nu blijken niet alleen hun ontsporende orkesten en achterstevoren gedraaide tekstflarden baanbrekend. Ook zonder studio-trips maakten zij juweeltjes die nog steeds tintelfris klinken. En dat dat tot intensief luisteren leidt, kunnen mijn kinderen beamen!

Nieuwe adem. Inspiratie. Herbronnen. Het lijken clichés omdat we er vaak mee worden doodgegooid. Toch werkt het. De achteruitkijkspiegel geeft weer alle reden voor optimisme: we zijn tot zó veel moois in staat. Ik wil in 2011 indringende waarnemingen oproepen zoals Bell die bedoelt. Met visuele communicatie die de intense aandacht voor onze klanten opeist. De geschiedenis bewijst dat het kan.

Het staat vast. In 2011 werken we geconcentreerder, grensverleggender, duurzamer en energieker dan ooit. Dat haal ik niet uit een glazen bol of koffiedik, maar dat kun je aflezen aan de resultaten van 2010. Resultaten uit het verleden zijn namelijk een goede garantie voor de toekomst. Eerder beweerde ik dat na een korte kloosterretraîte, nu is het tijd voor boter bij de vis. “Met de kennis van nu”.

Januari – Beeldbepalers. Al bijna vijfentwintig jaar bepaalt Zuiderlicht het beeld voor (toekomstige) beeldbepalers. We wisten dat intuïtief wel, maar als je het op een flip-over schrijft, voelt het toch anders. Met dit aangescherpte motto gingen we van start.

Februari – Gewenning. De eerste twee pitches zijn nog een sof. We moeten erkennen dat we beter zijn in beelden neerzetten dan in campagnes uitrollen. Het PechaKucha-team is voor jaargang 2 versterkt door Sueli Brodin en Nathalie Dirks. Fons Dejong doet een spannend voorstel.

Maart – Zelf doen. Wat leek op een verkooploket voor overtollige stroom, groeide in twee goede gesprekken uit tot een visionair die de bijl aan de wortels van de energiemarkt zet. Trianel levert doe-het-zelf services voor lokale energie-ondernemers. Na je eigen TV-station, nu ook je eigen energiebedrijf.

April – Meer ondernemen. Na een competitie in twee fases vraagt Industriebank LIOF ons om een toegankelijker (MKB-)beeld te ontwikkelen. Ter gelegenheid van zijn 35-jarig jublieum organiseert LIOF ook een frisse talentenjacht voor starters. Je bent een ontwikkelingsmaatschappij of niet.

Mei – Vakmensen. Ook ROC Leeuwenborgh zoekt betere aansluiting op het MKB. Op ons advies besluit men om te beginnen met het totaalbeeld. We schaven overbodige krullen van de huisstijl en verrijken ‘opleidingen’ tot ‘vakmensen in opleiding’. In Twente bouwt men nu een nieuwe website.

Juni – Inzamelen. We bedenken met klant Mosa een unieke inzamelactie voor het Museum aan het Vrijthof. Dat wil ingrijpend uitbreiden. Het Ontbrekende Miljoen wordt vergaard door de verkoop van  tegels met daarin een korte boodschap. Als het museum in 2012 weer opent, liggen deze tegels in de centrale hal.

Juli – Toekomst creëren. Ook Hogeschool Zuyd heeft twee rondes nodig om een bureau te selecteren voor een nieuw huisstijlsysteem. “Géén nieuw logo!” Maar na de presentatie staat het oude logo toch ter discussie. Op 3 januari krijgen alle Zuyd-medewerkers het nieuwe te zien.

Augustus – Prijs! De internationale Red Dot Design Award stuurt ons weer een blije brief: voor Oktoplus, het nieuwe merk van MIK kinderopvang worden we bekroond. Wel nog even mondje dicht.

September – Energie. Omdat we die LIOF Yeah!-talentenjacht zo sympathiek vinden, sluiten we onze deuren en bieden we de winnaars een dag creatieve energie aan. We stellen een efficiënte wasstraat op en voelen het aan alle kanten knetteren: nieuw ondernemerschap.

Oktober – Hartje stad. Na ruim twintig jaar Maastricht-Oost, verhuist Zuiderlicht naar het centrum. Onze nieuwe overbuurman, Camille Oostwegel, ziet zijn Kruisherenhotel pardoes bekroond tot GaultMillau Hotel van het Jaar. Logisch, alleen zijn gasten hebben uitzicht op Zuiderlicht!

November – Lange termijn. Prijzen winnen verveelt nooit: al ruim tien jaar werken we met Woonpunt aan een bijzondere identiteit. Die samenwerking heeft al veel fraais opgeleverd. Dit jaar wordt dat vertrouwen beloond met de prijs voor het best verzorgde jaarverslag.

December – Optimisme. De vijfde PechaKucha Night van dit jaar stemt ons vrolijk: 200 mensen trotseren de sneeuw om te horen hoe het onderwijs kan worden verbeterd. Een prachtige lijst Uitvindingen, nieuwe impulsen voor Eutropolis, de economische erkenning van Design en een toverhotel maken dat ik van 2011 veel verwacht.

2011 – Maastrichtelijk.

Nergens is het licht zo licht
Als op het Vrijthof in Maastricht
En overdrijf ik lichtelijk
Ook dat is Maastrichtelijk

(Toon Hermans)

Hongaarse auto’s kenden we nog niet maar de Antro Solo wordt überhip; een extreem licht karretje waarin we de elektromotor op gang helpen door overtollige koolhydraten weg te fietsen……… Een Zweeds onderzoeksbureau ontwikkelde een transparant elektriciteitssnoer dat aangeeft hoeveel energie er op dat moment wordt verbruikt……… Er is een wasmachine op komst die maar 10% nodig heeft van de huidige hoeveelheid waswater. De Xeros wast witter dankzij kunststof kralen die vlekken opnemen en die ook nog herbruikbaar zijn……… In Peking gaan ‘viaductbussen’ per rit 1.200 passagiers vervoeren door op twee meter hoogte over de rijdende auto’s van twee rijstroken heen te zoeven……… Google stuurde een Prius zonder bestuurder maar bomvol electronica de grote boze weg op en zag die na 225.000 kilometer thuiskomen zonder krasje op bumper of lak……… Kinderen willen heus wel techniek studeren, als ze maar iets kunnen maken wat tot de verbeelding spreekt, zoals een IronMan-pak waarmee je kunt zagen zonder zaag en dus bespaart op bouwmaterieel……… Mode-kroonprins Martin Margiela liet van duizenden plastic kledingpinnetjes (het afval van een weekje H&M Maastricht, schat ik) een spectaculaire C2C-bontjas maken……… Zelfs een Nederlandse vondst haalde Time: dankzij Heleen Klopper hoeven we onze favoriete wollen trui niet meer weg te gooien als de mot er in zit. Zij ontwikkelde bij toeval het simpele Wolplamuur-concept……… Voor al die innovatieve ideeën hoef je sinds kort niet eens meer naar de bank. Met Kickstarter kan iedereen een startfonds bijeensprokkelen zonder de controle over zijn idee te grabbel te gooien. (Al mag Industriebank LIOF zulke goudmijntjes natuurlijk best naar de Bright Site of Life lokken).

Ik blijf optimistisch. De omgang van de mens met de planeet loopt niet definitief in het honderd (zie #wereldomwandelaar van Govert Derix). Mits we het in Nederland aandurven om Creativiteit en Innovatie te verheffen tot verplicht vak in ons Onderwijs.

Steden zuchten onder koopstress.
Pc’s crashen van de dichtstress.
Schuurtjes dampen van surprisestress.
Vul gewoon een sok met X-mas!

Maar nu cultuur raakt uit de gratie
en er geen geld is voor creatie,
blijkt Sint een bron van innovatie.

Onze held slaat dus zijn slag.
5 december wordt een vrije dag
waarop men slechts creëren mag.

Vandaag is Onno Hoes geïnstalleerd als burgemeester van Maastricht. De verwachtingen zijn hoog gespannen, ook bij ons. Hoes maakte indruk bij Pauw & Witteman (minuut 33-48), L1Laat en in diverse dagbladinterviews. Hij positioneert zich – ook in zijn maiden speech – consistent als betrokken buitenstaander uit Den Bosch. Hij begrijpt de cultuur van zijn nieuwe omgeving, maar is er niet mee vergroeid. Hoes is wel een bourgondische carnavalist, maar niet katholiek (hij is voorzitter van de joodse belangenorganisatie CIDI). Hij is wel liberaal, maar niet libertijns (keurig getrouwd). Wel innovatief, maar niet revolutionair (eerst moet de bestuurlijke rust terug). Hoes gaat verbindingen leggen. Tussen Sjengen en import-Maastrichtenaren. Tussen Den Haag en Europa. Tussen krimp en kans.

Nog mooier vinden wij dat hij van grote symbolische waarde kan zijn voor de ‘Maastricht Region’. In Heerlen vestigde zich dit jaar nog zo’n jonge Brabantse burgemeester: Paul Depla, voorheen tien jaar succeswethouder in Nijmegen. Heerlen en Maastricht worden vanaf 2010 dus bestuurd door bestuurlijk toptalent. Wat dat betreft mogen we de mensen van Regiobranding Zuid-Limburg feliciteren. Zulke top dogs werf je niet dagelijks voor openstaande vacatures. De ‘bright site of life’ deed het in een half jaar zelfs tweemaal. Chapeau. (Dit is meteen de enige reden om te hopen dat Rutte I stand houdt: in noodsituaties roept Den Haag talentvolle youngsters snel bij zich). Het Stedelijk Netwerk Zuid-Limburg (Maastricht, Sittard-Geleen en Heerlen) kleurt nu bovendien helemaal paars: géén van de drie burgemeesters is van CDA-huize. The times, they are a-changin’.

Het mooiste vinden we dat we nu toch blij kunnen zijn om het begrip ‘Florida aan de Maas’. Een paar jaar terug opperden onverlaten nog dat de regio zich moet ontwikkelen tot Rollator Valley waar het na je pensioen goed toeven is. Dat schrikbeeld bedoelen wij natuurlijk niet. Integendeel: ‘creative industry’-goeroe Richard Florida vindt nu eindelijk zijn weerklank aan de boorden van de Maas. Volgens Florida floreert een regio als zij beschikt over de drie sleutelfactoren voor een creatieve klasse: Talent, Technologie en Tolerantie. Het onderzoekende en onderwijzende Talent van Universiteit Maastricht en Hogeschool ZUYD kenden we al, net als de Technologie van de materiaalpioniers van DSM en Chemelot. Maar met een jonge, ‘allochtone’, joodse, homoseksuele burgervader gaat de vlag van Florida aan de Maas alsnog in de top dankzij een frisse scheut Tolerantie.

Hoera voor Hoes!

Gisteren nog werd ik getroffen door een verwarring. Omhoog kijkend naar de dreigende herfsthemel schrok ik van een buitenaards groot wezen. Het monster vloog recht op ons huis af! Of was er op vliegveld Beek een Vapona-reclamezeppelin opgestegen en was die hopeloos uit koers geraakt? Toen ik goed keek, bleek dat het object niet vloog. Het hing daar, doodstil in het luchtruim. En bevond het zich wel in de lucht? Nee, het was oversized sprinkhaan, verdwaald op ons keukenraam.

Een paar dagen eerder leerde ik een mooie tegenstelling. Zuiderlicht ontmoette in het nog lege pand aan de Kommel kunstenaar Fons Haagmans (portret: van minuut 13 tot 17). Hij bracht ons 22 genummerde litho’s met de beeltenis van één van zijn favoriete onderwerpen: de ezel. Mijn kinderen fluisterden: “waarom schildert hij geen paarden, die zijn toch veel edeler?” Haagmans antwoordde geduldig: “een paard is de swing, een ezel is de blues.”

Eerder die dag kreeg ik een paradoxaal cadeautje van collega Peggy: “Op kantoor”, het debuut van ex-collega Ernst-Jan van Rossen. Wat een onbedaarlijke pret! Deze hilarische verzameling FD-columns is op het eerste gezicht een harde afrekening met ons surrealistische kantoorleven. Waar we langer nadenken over onze traktaties dan over ons functioneren. Maar als je “Op kantoor” uit hebt, blijkt het één lange lofzang. Wie deze postmoderne mini-samenleving zó diepgaand observeert, moet er zielsveel van houden. En nomineren we E.J.’s ‘vleesfantasie’ meteen voor Woord van het Jaar 2010?

Niets is wat het lijkt. Kijk goed. Luister goed. Vanochtend zong Joe Jackson “In Every Dream Home A Nightmare”: zonder wrijving geen glans. Het leven is verrukkulluk.

“Wat gratis is, kan niks zijn.” Ken je die uitdrukking? Als je wordt gevraagd om een project te sponsoren, dan bied je vaak je diensten in natura aan. Maar levert dat wel voldoende kwaliteit op? Zo stonden wij in dubio toen ontwikkelingsmaatschappij LIOF ons een sponsorverzoek deed. Zij organiseerden LIOF Yeah!, een talentenjacht voor starters. De hoofdprijs bestond uit een LIOF-subsidie en starters-benodigdheden, gesponsord door regionale bedrijven: telefoon, laptop, bureau + stoel, drukwerk, jaarrekening etc. En natuurlijk een huisstijl. Of ons bureau tien talenten van ‘een logo’ wilde voorzien.

Hmm… Een doorwrochte huisstijl kost al gauw een paar dagen. En bij wijfelende opdrachtgevers een paar weken. Dus zoiets konden we niet beloven. Maar wel een dag ‘creatieve energie’. Een duw in de juiste richting. De onbevangen blik van de buitenstaander. Dat is wat we al jaren doen: het beeld bepalen voor beeldbepalende organisaties. Winnaars van LIOF Yeah! zijn de beeldbepalers van morgen. Dus zeiden we ja. Het werd een leerzame sponsoractie.

Vanochtend stonden ze om 8 uur bij ons op de stoep. Tien jonge, intelligente, ambitieuze, trefzekere ondernemers. Zij gaan banen scheppen met waterbesparende kraandoppen, CV-video’s, festival-survivalkits, retailzoekmachines en incontinentiesensors. We gingen met ze aan het werk volgens ons motto ‘eerst richten, dan schieten’. Briefing, schets, ontwerp. Zij hadden hun huiswerk gedaan en het briefingsformulier ingevuld. Hoe grondiger de voorbereiding, des te effectiever het eigenlijke werk. Aan iedere starter hadden we – afhankelijk van diens behoefte – een ontwerper of adviseur gekoppeld.

Die aanpak leidde over en weer tot verrassingen. Wie dacht dat we aan het eind tien logo-presentaties zouden krijgen, kwam bedrogen uit. Naast nieuwe en verbeterde logo’s ontstonden er ook gloednieuwe community-concepten, sitemaps en slogans. Eén bedrijf vertrok zelfs met een nieuwe naam. In de concentratie van de snelkookpan werden reuzenstappen gezet. Zo leerden wij dat creatieve energie bij besluitvaardige initiatiefnemers een andere impact heeft dan bij sommige gevestigde organisaties. Onze ‘gratis’ aandacht leverde wederzijds de nodige megawatts op. En dat vinden wij onbetaalbaar.

Wij juichen dat allemaal toe en blazen soms een bescheiden deuntje mee. Een paar jaar geleden presenteerden we bij de provincie het idee voor een zakelijke talentenjacht onder de titel ‘Vliegende starters’. Dat voorstel verdween in de koelkast: de provincie zette destijds liever in op ‘majeure projecten’. De regionale ontwikkelingsmaatschappij LIOF heeft nu een vergelijkbaar initiatief genomen om haar 35-jarig jubileum kracht bij te zetten. Onder de titel ‘LIOF yeah!’ vond vrijdagmiddag in Venlo de finale plaats. Juryvoorzitter Willem Vermeend roemde niet alleen de kennis en de kunde van de business cases maar ook de kassa-paragrafen: er moet immers welvaart worden gecreëerd. Vlot gepresenteerd door Leon Verdonschot trokken bedrijfspitches voorbij in allerlei sectoren: e-business (online shoppen ‘mét gevoel’, online video-CV’s), zorgtechnologie (slimme sensoren voor incontinentie en slaaphouding), duurzaamheid (een waterbesparende kraanknop) en entertainment (een campingpakket voor festivalgangers).

De tien winnaars krijgen van LIOF een startersportemonnee met €35.000 plus van sponsorende bedrijven een boodschappenkarretje boordevol basale bedrijfsbenodigdheden zoals een huisstijl (allicht), laptop, bankrekening, bureaumeubilair en smartphone.

Mocht dit allemaal niet genoeg blijken, dan heeft LIOF nog een ijzer in het vuur. Directeur Jérôme Verhagen vindt dat “wie (zoals Limburg) de jeugd niet heeft, die moet haar maar gaan halen.” En zo gaan overheden en bedrijven binnenkort hand-in-hand op zoek naar de beste bollebozen. Om ze naar Limburg te lokken met financiële prikkels, een serviceloket en een inspirerende Expat Guide for the Maastricht Region. Alleen de provincie moet nog definitief door de bocht. Ik hoop van ganser harte dat dat gebeurt. Limburg zou ermee bewijzen allerminst haar poorten te willen sluiten, maar juist actief op zoek te zijn naar vers talent van buiten dit vermeende ‘Wilders-land’. Grr.