Clou Bath Findings is alles anders gaan doen. Het bedrijf gelooft in zijn toekomst en kiest in barre tijden voor een nieuwe merkpositionering. Voorheen vooral importeur, geeft Clou badkamers nu steeds meer glans onder het eigen merk. De felle bouwdip ging ook aan Clou niet ongemerkt voorbij. Toch zag directeur Math Meertens maar één manier om zich aan de malaise te onttrekken: onderscheid creëren en dat onderscheid zichtbaar maken. Niet met de zoveelste imitatie, maar met een eigen smoel: puur, ruig en toch rustgevend. Fotograaf Hugo Thomassen en grafisch ontwerper André Terlingen vonden de strakke lijnen van René Holten mooi contrasteren met het organische oerlandschap op IJsland. Ook dat weerstaat iedere dag weer ijskoud en loeiheet water. Ze zwierven in een Landrover over gletsjers om het nieuwe Clou zichtbaar te maken. Een spannend jongensavontuur, stampvol ‘cool jazz’, kijk maar naar dit een sfeerrijke filmpje op de nieuwe website en deze brochure:

Koninklijke Mosa doet al ruim tien jaar alles anders. Directeur Arthur Thomaes zag in dat concurrentie met Chinese tegelknallers zinloos was en koos voor de architect als hoofddoelgroep. Bijzondere tegels geven binnenruimtes een heel eigen sfeer en kwaliteit. Mosa’s Terra-serie (met tegels tot 120 cm), LED-vloertegels, Red Dots en C2C-filosofie creëerden een ongekend succes in de maakindustrie. Dit jaar opent Mosa alweer een nieuwe vloertegelfabriek (in Maastricht). Het eigenzinnige verhaal krijgt nu een passend vervolg. Waarom zou je die mooie tegels alleen binnen gebruiken? Dankzij hoog-technologische R&D en samenwerking met architecten ziet een nieuwe toepassing het levenslicht: tegels voor gevels. Die passen perfect bij duurzaam bouwen. Op de bouwbeurs trok Mosa Facades vorige week veel aandacht met mooie referenties en een nieuwe brochurelijn:

Wij houden van bedrijven die het beeld van hun markt durven bepalen (en dan mogen consultants dat best ‘anti-cyclisch investeren’ noemen). Voor zulke organisaties is het plezierig om het beeld te bepalen. Onderscheid creëer je dan wel niet met communicatie, maar het wordt er wel veel zichtbaarder van.

De verliefde König plukte een Roos voor de bevallige dochter van de rijke Boer. De Prins ontspoorde volledig toen hij daarvan hoorde. Op de terugweg Van der Heijden stortte hij zich met paard en al in een metersdiepe Kuijl. Tijdens de begrafenis speelden drie Fiddelaers ‘Ave Maria’. In de verlaten Pereboom-gaard sloegen rovers uit het naburige Kernland hun slag.

Donderdag is het twee jaar geleden dat Obama werd beëdigd als 44^e president van de Verenigde Staten. De val van de Muur, de vrijlating van Mandela, de eerste zwarte president. Het was een historische gebeurtenis. Onze eerste PechaKucha Night zou daarbij verbleken. Pierre Buijs, Jean-Paul Toonen en ik knepen hem dus behoorlijk: “Zouden ze wel komen, zitten ze niet voor de buis?” Deze twijfel bleek een geweldige onderschatting van ons publiek. Onbewust bleek Maastricht te hunkeren naar zoiets als PechaKucha. Een half uur voor aanvang liep het al storm. Achter de coulissen draaiden dertien durfals zich warm. Kaspar König beet het spits af en daarna betraden onze pioniers de vloer. Sommigen deden het in hun broek. Heel begrijpelijk. Ga maar eens voor 250 mensen staan met jouw persoonlijke droom. In een moordend ritme van 20 dia’s die maar 20 seconden staan. In het Engels. Maar de ovaties waren luidruchtig en langdurig. Volkomen terecht. Onze helden toonden aan dat onze regio verrassend veel verse ideeën heeft. Dat zorgde voor een bijna spirituele sfeer.

Onze steden kiezen sindsdien voor duurzame en flexibele aankleding met vliegende grastapijten en kunststoffen breiwerkjes. Logisch, gezien de serieuze spelletjes waarmee in crisistijd de ego’s van architecten op de proef worden gesteld. Die geven de steden nu, geïnspireerd door graffitti-mantelpakjes, dagelijks een nieuw gezicht. Ze verrijken de straten met afvaldesign en interactieve straatkunst. En zo groeit de Eutropolis uit tot een schoolvoorbeeld van regiobranding en Europese cultuur. Toppers uit Milaan en Parijs presenteren hier hun nieuwe modecollecties.

En dat is nog maar het effect van de eerste PechaKucha Night. Zo volgden er acht. Vorig jaar versterkten Sueli Brodin en Nathalie Dirks onze trojka. Dat zorgde voor een spannende injectie van expats en wetenschappers. De teller staat nu op 112 sprekers uit 17 landen. Hun inspiratie is niet alleen beschikbaar in AINSI. Gisteren registreerde onze website het 33.000^e bezoek. Als die mensen uit 96 landen gemiddeld één video bekeken, is dat weer 4.000 uur aandacht voor frisse ideeën uit de Eutropolis over:

Vorige week maakten we de balans op. We gaan door! Blijf je ons volgen?

Het staat vast. In 2011 werken we geconcentreerder, grensverleggender, duurzamer en energieker dan ooit. Dat haal ik niet uit een glazen bol of koffiedik, maar dat kun je aflezen aan de resultaten van 2010. Resultaten uit het verleden zijn namelijk een goede garantie voor de toekomst. Eerder beweerde ik dat na een korte kloosterretraîte, nu is het tijd voor boter bij de vis. “Met de kennis van nu”.

Januari – Beeldbepalers. Al bijna vijfentwintig jaar bepaalt Zuiderlicht het beeld voor (toekomstige) beeldbepalers. We wisten dat intuïtief wel, maar als je het op een flip-over schrijft, voelt het toch anders. Met dit aangescherpte motto gingen we van start.

Februari – Gewenning. De eerste twee pitches zijn nog een sof. We moeten erkennen dat we beter zijn in beelden neerzetten dan in campagnes uitrollen. Het PechaKucha-team is voor jaargang 2 versterkt door Sueli Brodin en Nathalie Dirks. Fons Dejong doet een spannend voorstel.

Maart – Zelf doen. Wat leek op een verkooploket voor overtollige stroom, groeide in twee goede gesprekken uit tot een visionair die de bijl aan de wortels van de energiemarkt zet. Trianel levert doe-het-zelf services voor lokale energie-ondernemers. Na je eigen TV-station, nu ook je eigen energiebedrijf.

April – Meer ondernemen. Na een competitie in twee fases vraagt Industriebank LIOF ons om een toegankelijker (MKB-)beeld te ontwikkelen. Ter gelegenheid van zijn 35-jarig jublieum organiseert LIOF ook een frisse talentenjacht voor starters. Je bent een ontwikkelingsmaatschappij of niet.

Mei – Vakmensen. Ook ROC Leeuwenborgh zoekt betere aansluiting op het MKB. Op ons advies besluit men om te beginnen met het totaalbeeld. We schaven overbodige krullen van de huisstijl en verrijken ‘opleidingen’ tot ‘vakmensen in opleiding’. In Twente bouwt men nu een nieuwe website.

Juni – Inzamelen. We bedenken met klant Mosa een unieke inzamelactie voor het Museum aan het Vrijthof. Dat wil ingrijpend uitbreiden. Het Ontbrekende Miljoen wordt vergaard door de verkoop van  tegels met daarin een korte boodschap. Als het museum in 2012 weer opent, liggen deze tegels in de centrale hal.

Juli – Toekomst creëren. Ook Hogeschool Zuyd heeft twee rondes nodig om een bureau te selecteren voor een nieuw huisstijlsysteem. “Géén nieuw logo!” Maar na de presentatie staat het oude logo toch ter discussie. Op 3 januari krijgen alle Zuyd-medewerkers het nieuwe te zien.

Augustus – Prijs! De internationale Red Dot Design Award stuurt ons weer een blije brief: voor Oktoplus, het nieuwe merk van MIK kinderopvang worden we bekroond. Wel nog even mondje dicht.

September – Energie. Omdat we die LIOF Yeah!-talentenjacht zo sympathiek vinden, sluiten we onze deuren en bieden we de winnaars een dag creatieve energie aan. We stellen een efficiënte wasstraat op en voelen het aan alle kanten knetteren: nieuw ondernemerschap.

Oktober – Hartje stad. Na ruim twintig jaar Maastricht-Oost, verhuist Zuiderlicht naar het centrum. Onze nieuwe overbuurman, Camille Oostwegel, ziet zijn Kruisherenhotel pardoes bekroond tot GaultMillau Hotel van het Jaar. Logisch, alleen zijn gasten hebben uitzicht op Zuiderlicht!

November – Lange termijn. Prijzen winnen verveelt nooit: al ruim tien jaar werken we met Woonpunt aan een bijzondere identiteit. Die samenwerking heeft al veel fraais opgeleverd. Dit jaar wordt dat vertrouwen beloond met de prijs voor het best verzorgde jaarverslag.

December – Optimisme. De vijfde PechaKucha Night van dit jaar stemt ons vrolijk: 200 mensen trotseren de sneeuw om te horen hoe het onderwijs kan worden verbeterd. Een prachtige lijst Uitvindingen, nieuwe impulsen voor Eutropolis, de economische erkenning van Design en een toverhotel maken dat ik van 2011 veel verwacht.

2011 – Maastrichtelijk.

Nergens is het licht zo licht
Als op het Vrijthof in Maastricht
En overdrijf ik lichtelijk
Ook dat is Maastrichtelijk

(Toon Hermans)

Van de week bezocht ik een hotel in Bethlehem, vlakbij Magisch Maastricht. Het werd een wonderlijke ervaring. Het leek wel of ik een toverbal was in de mond van het hotel. Het ene moment waande ik me in een zwembad van Salvador Dalí omdat ik vanuit een blauwbetegeld bed tegen het onderlijf van een zwemmende olifant aanstaarde. Even verderop verschoot ik van kleur in een – van kachel tot kussensloop en van Bijbel tot bedlamp – egaalgrijs gespoten kamer. In de kamer daarnaast dacht ik in een ruimte vol herfstblaadjesbehang en herfstblaadjestapijt de zware lucht van een stevige stamppot te ruiken. Twee minuten later hervond in een spierwitte ruimte de Benedictijnse kloosterrust van mijn oktober-retraîte. Ik werd heen en weer geslingerd tussen verwenning en verwarring. Voelde me hooggeëerde gast maar ook proefkonijn. Wat was mij in vredesnaam overkomen?

Ik was door decaan Vera Düring rondgeleid in het nieuwe teaching hotel van de Hotel Management School Maastricht. Andere hotelscholen bouwen voor hun opleiding fantasieloos de hotelkamers na van geoliede machines zoals Hilton, Marriott of Amrâth. Zo niet de school in Maastricht. Geheel volgens het nieuwe motto ‘the next step in hospitality’ zijn de grenzen van de verbeelding opgezocht. Kasteel Bethlehem is veranderd in een zinsbegoochelend hotellaboratorium. Nederlandse toppers als Piet-Hein Eek, Richard Hutten, Jurgen Bey, Studio Job en D/Dock en jong regionaal talent kregen de vrije hand en ontwierpen overweldigende ‘kamerbelevingen’. Niet altijd per se comfortabel en rolstoelvriendelijk, maar wel altijd bedoeld als reflectie op het idee van een kamer. Wat zoeken we daar? Wat is de essentie van gastvrijheid? Nederlandse topmerken als Mosa, Moooi en Desso stelden belangeloos hun collecties ter beschikking.

Zo ontstond in een kasteel van 1392 het hotel van de toekomst. Een ontmoetingsplek voor onderwijs, design, ondernemerschap en gastvrijheid. Niet alleen de studenten van Zuyd profiteren van deze grensverleggende aanpak, ook buitenstaanders kunnen er van genieten. Kamers kunnen worden geboekt, net zoals er gelucht, gecongresseerd of gedineerd kan worden. Je wordt altijd bediend door studenten. En dus is Vera’s toverhotel dicht in de Kerstvakantie. Reizigers die tijdens de Kerstdagen geen hotelkamer vinden in Bethlehem, moeten hopen dat er een plekje vrij is in één van de stallen van Camille Oostwegel. Maar daarna wordt het moeilijk kiezen uit deze 26 pièces de resistance. Ik zou een jaarabonnement nemen: iedere twee weken een nachtje in een andere kamer.

Hongaarse auto’s kenden we nog niet maar de Antro Solo wordt überhip; een extreem licht karretje waarin we de elektromotor op gang helpen door overtollige koolhydraten weg te fietsen……… Een Zweeds onderzoeksbureau ontwikkelde een transparant elektriciteitssnoer dat aangeeft hoeveel energie er op dat moment wordt verbruikt……… Er is een wasmachine op komst die maar 10% nodig heeft van de huidige hoeveelheid waswater. De Xeros wast witter dankzij kunststof kralen die vlekken opnemen en die ook nog herbruikbaar zijn……… In Peking gaan ‘viaductbussen’ per rit 1.200 passagiers vervoeren door op twee meter hoogte over de rijdende auto’s van twee rijstroken heen te zoeven……… Google stuurde een Prius zonder bestuurder maar bomvol electronica de grote boze weg op en zag die na 225.000 kilometer thuiskomen zonder krasje op bumper of lak……… Kinderen willen heus wel techniek studeren, als ze maar iets kunnen maken wat tot de verbeelding spreekt, zoals een IronMan-pak waarmee je kunt zagen zonder zaag en dus bespaart op bouwmaterieel……… Mode-kroonprins Martin Margiela liet van duizenden plastic kledingpinnetjes (het afval van een weekje H&M Maastricht, schat ik) een spectaculaire C2C-bontjas maken……… Zelfs een Nederlandse vondst haalde Time: dankzij Heleen Klopper hoeven we onze favoriete wollen trui niet meer weg te gooien als de mot er in zit. Zij ontwikkelde bij toeval het simpele Wolplamuur-concept……… Voor al die innovatieve ideeën hoef je sinds kort niet eens meer naar de bank. Met Kickstarter kan iedereen een startfonds bijeensprokkelen zonder de controle over zijn idee te grabbel te gooien. (Al mag Industriebank LIOF zulke goudmijntjes natuurlijk best naar de Bright Site of Life lokken).

Ik blijf optimistisch. De omgang van de mens met de planeet loopt niet definitief in het honderd (zie #wereldomwandelaar van Govert Derix). Mits we het in Nederland aandurven om Creativiteit en Innovatie te verheffen tot verplicht vak in ons Onderwijs.

Hoor jij ook wel eens een bedrijf trots praten over zijn ‘goed bewaarde geheim’? Mij bekruipt dan altijd een lichte aarzeling. Was het echt een bewuste keuze waardoor die kwaliteit onbekend bleef? Of heeft men te lang gezwegen en is ‘goed bewaard’ dus een understatement voor ‘slecht verteld’? Of is het product of de dienst echt geheim en mag dat nu pas naar buiten? ‘Goed bewaard geheim’ prikkelt misschien even de aandacht, maar na een paar slimme vragen ebt die aandacht snel weg. Bovendien is het zoveel geloofwaardiger als iemand anders jou die titel toedicht. Leve de nederige winnaar. (Herinner je je die PSV-spits die na elk doelpunt opzichtig naar zijn eigen naam wees?)*

Waarom begin ik hierover? Omdat hier om de hoek een instituut staat dat in volle glorie aanspraak maakt op de titel ‘goed bewaard geheim’. Vorige week bezocht ik Kennis in Bedrijf waar ondernemers kunnen kennismaken met Hogeschool Zuyd. Op dat instituut wordt niet alleen onderwijs gegeven, maar er wordt ook duizelingwekkend veel nieuwe kennis ontwikkeld. Kennis in Bedrijf trok in het negende jaar bijna 3.000 bezoekers. Die keken hun ogen uit bij wel 150 presentaties. Op Hogeschool Zuyd geen proven concepts uit de studietijd van de docenten, maar opwindende experimenten. Promotie-onderzoek in landelijke centers of excellence. Naar de toepassing van video gaming in de ouderenzorg. Naar een nieuwe samenwerkingsvorm in de bouw waar alleen dure aanbestedingsjuristen slechter van worden. Naar de kansen voor een lokaal duurzaam energiebedrijf in Sittard. Op Kennis in Bedrijf kun je dus echt kennis maken. En al die tijd ontging mij deze weldadige kennisbron.

Vorig jaar was Hogeschool Zuyd volgens de gezaghebbende Keuzegids de beste grote hogeschool van Nederland, dit jaar werd zij met een banddikte verschil tweede. De Maastrichtse Toneelacademie en Hoge Hotelschool waren al bekende parels in de kroon. Maar nu blijken ook zorgstudies zoals Fysiotherapie, Biometrie en Verloskunde of zakelijke opleidingen zoals European Studies en de Hogere Juridische Opleiding de beste in hun soort.

Hogeschool Zuyd heeft dit in haar eigen omgeving allemaal goed verborgen weten te houden. Het goed bewaarde geheim stond te juichen met zijn handen in de zakken. Maar nu bestijgt die bescheiden Hogeschool Zuyd resoluut de Olympus van het hoger onderwijs. Het zou mooi zijn als Hogeschool Zeus in die nieuwe rol jonge toptalenten aan de regio weet te binden en verbinden. Zullen we de slapende reus wakker kussen?

* (Antwoord op de huiskamervraag: Mateja Kežman. Gebruik zijn naam voor iedereen die zich borstroffelend te buiten gaat aan ongebreidelde zelfbewierooking.)

Vandaag is Onno Hoes geïnstalleerd als burgemeester van Maastricht. De verwachtingen zijn hoog gespannen, ook bij ons. Hoes maakte indruk bij Pauw & Witteman (minuut 33-48), L1Laat en in diverse dagbladinterviews. Hij positioneert zich – ook in zijn maiden speech – consistent als betrokken buitenstaander uit Den Bosch. Hij begrijpt de cultuur van zijn nieuwe omgeving, maar is er niet mee vergroeid. Hoes is wel een bourgondische carnavalist, maar niet katholiek (hij is voorzitter van de joodse belangenorganisatie CIDI). Hij is wel liberaal, maar niet libertijns (keurig getrouwd). Wel innovatief, maar niet revolutionair (eerst moet de bestuurlijke rust terug). Hoes gaat verbindingen leggen. Tussen Sjengen en import-Maastrichtenaren. Tussen Den Haag en Europa. Tussen krimp en kans.

Nog mooier vinden wij dat hij van grote symbolische waarde kan zijn voor de ‘Maastricht Region’. In Heerlen vestigde zich dit jaar nog zo’n jonge Brabantse burgemeester: Paul Depla, voorheen tien jaar succeswethouder in Nijmegen. Heerlen en Maastricht worden vanaf 2010 dus bestuurd door bestuurlijk toptalent. Wat dat betreft mogen we de mensen van Regiobranding Zuid-Limburg feliciteren. Zulke top dogs werf je niet dagelijks voor openstaande vacatures. De ‘bright site of life’ deed het in een half jaar zelfs tweemaal. Chapeau. (Dit is meteen de enige reden om te hopen dat Rutte I stand houdt: in noodsituaties roept Den Haag talentvolle youngsters snel bij zich). Het Stedelijk Netwerk Zuid-Limburg (Maastricht, Sittard-Geleen en Heerlen) kleurt nu bovendien helemaal paars: géén van de drie burgemeesters is van CDA-huize. The times, they are a-changin’.

Het mooiste vinden we dat we nu toch blij kunnen zijn om het begrip ‘Florida aan de Maas’. Een paar jaar terug opperden onverlaten nog dat de regio zich moet ontwikkelen tot Rollator Valley waar het na je pensioen goed toeven is. Dat schrikbeeld bedoelen wij natuurlijk niet. Integendeel: ‘creative industry’-goeroe Richard Florida vindt nu eindelijk zijn weerklank aan de boorden van de Maas. Volgens Florida floreert een regio als zij beschikt over de drie sleutelfactoren voor een creatieve klasse: Talent, Technologie en Tolerantie. Het onderzoekende en onderwijzende Talent van Universiteit Maastricht en Hogeschool ZUYD kenden we al, net als de Technologie van de materiaalpioniers van DSM en Chemelot. Maar met een jonge, ‘allochtone’, joodse, homoseksuele burgervader gaat de vlag van Florida aan de Maas alsnog in de top dankzij een frisse scheut Tolerantie.

Hoera voor Hoes!

Ik lees verder in die Marketing Tribune van 19 oktober. En herken bijna elk woord uit het interview met oud-collega Tom Dorresteijn die een wetenschappelijk onderzoek naar de effecten van design initieerde en realiseerde. Blijkt dat de financiële prestatie van een nieuw product een winst oplevert van bijna 20% als er bij de ontwikkelingsfase veel aandacht wordt besteed aan design…

Nou blog ik nooit. Ik twitter niet en SMS zelden. Maar collega Martijn vindt het vast goed als mijn verhaaltje dit keer op Zuiderlichts Zijlijn komt. Dus ik schrijf dit op. Want ik voel een grote neiging tot delen. Een paar citaten uit dat interview met Tom. Eén gaat over innovatief design: “… het komt erop neer dat design vooral wat oplevert als je ontwerpers niet met huid en haar aan de briefing houdt, maar ze een beetje vrijheid geeft. Designers, welk pluimage ook, hebben de neiging wat vrijer te denken en anders naar de problematiek te kijken. Mijn les is dat ontwerpers uitstekende strategen zijn, maar vraag ze niet om het uit te leggen in een rapport.” En: “Design is een cruciale component van branding. Als je terrein wilt veroveren moet je niet normbevestigend, maar innovatief denken: designers doen dat van nature.” En over goed opdrachtgeverschap komt hij met een waarheid als een koe: “De mentaliteit waarmee je dingen doet is doorslaggevend. Je kunt heel veel geld uitgeven aan het proces, maar zonder visie en leiderschap word je er niet beter van. De grote groei zit voor opdrachtgevers in weten hoe je ruimte en richting geeft en hoe je met creatieven omgaat.”

Dankje wel collega Tom Dorresteijn. Maar vooral ook dankjewel André, Bert, Paul, Melianthe, Niki, Jochen, Jules, Ruud, Tim, Tom, Martin, Robert, Ron en Ron, Bart, Martijn, Eline, Angèle, Eric en vanaf maandag ook Dewi en – niet te vergeten – onze welgewaardeerde opdrachtgevers die er allemaal dagelijks voor zorgen dat het niet bij citaten blijft.

In de voorbije weken ontvingen we tweemaal een potentiële klant op vrijdagmiddag. Beiden zochten een bureau voor een website waarmee zij grotere doelgroepen konden aanspreken. In beide gevallen had men bedacht dat die nieuwe doelgroepen nieuwe beloftes nodig hadden. In het ene geval was dat een online proefadvies, gratis en voor niks. Zoals dat hoort in het 2.0-tijdperk. De routing, de inhoud en het commerciële na-traject waren al helemaal uitgedokterd. In het andere geval ging het om een tastbaar welkomstgeschenk, waarvoor het inkoopcontract maandag getekend zou worden.

Deze twee websites zijn nu bij ons in volle voorbereiding. Zonder gratis advies en zonder cadeau. Dankzij de intieme setting van de vrijdagmiddag en dankzij de open houding van beide prospects. Die lieten zich van hun beste kant zien en accepteerden dat wij alles ter discussie stelden. Voor ons was dat vanzelfsprekend. De oplossingsrichting die men had uitgestippeld paste namelijk absoluut niet bij hun persoonlijkheid, hun afkomst, hun ware aard. Op de korte termijn hadden hun cadeautjes misschien wel nieuwe groepen gelokt, maar in een groot schepnet verdwalen meestal vooral smakeloze visjes. Waarom geef je onbetaald online advies als je praktijk juist drijft op diepgang en persoonlijke aandacht, in een rustieke omgeving? En waarom geef je snelle flessen wijn weg als je duurzame en diep-doorleefde aanpak eerst nog wat zendingswerk in de markt nodig heeft?

Charles Landry noemde een adviseur ooit een ‘kritische vriend’. Een mooie term. Niet alleen plezier maken maar als dat nodig is juist tegengas geven. We raden iedereen dan ook aan om voortaan op vrijdagmiddag te beginnen met nieuwe projecten. Laat je ons weten hoe dat je bevalt?

Van fouten moeten we leren. Maak dus veel fouten! Toch moeten we nu niet uitbundig allerlei wilde pilots starten en voorzichtigheid verbieden. Want sommige fouten zijn onherroepelijk. Chirurgen blijven beter oefenen op kadavers en het Nederlands elftal gaat trainen op penalties. Ook jij en ik kunnen bijleren. Presenteren bijvoorbeeld. PechaKucha-tifosi weten hoezeer een goede voorbereiding loont.

Een onderwijsinstelling vroeg me om hulp in hun ‘pitch’ van het jaar. Er hing veel van de opdracht af en ze hadden hard aan hun aanbieding gewerkt. Ze waren overtuigd van hun visie dat je mensen ‘ter plekke’ moet opleiden en niet in een anonieme leerfabriek. Maar ze waren onzeker over de vorm. We namen twee weken van tevoren de hele film door. Ze moesten om half twee aantreden. Als derde van vier. Oei… de slechtste plek. Vlak voor hun presentatie zou de beoordelingscommissie lunchen. Oei… die lunchdip betekende nog een tegenstander extra. Wakker worden! Hoe kun je enthousiasmerend én memorabel zijn zonder je eigen persoonlijkheid geweld aan te doen? Ons scenariodenken leverde een mini-workshop ‘ter plekke leren’ op. In plaats van te starten met een laffe PPT bracht een docent de beoordelingscommissie in vijf minuten een nieuwe vaardigheid bij. Daarna viel alles op zijn plek: visie, propositie, aanpak. Een dag van tevoren generale repetitie. Handen uit je zakken! Blijf van je kralenketting af!

Het werkte. Niet alles is te leren. Maar wel veel. Onze klant kreeg complimenten voor de bijzondere presentatie en nog veel belangrijker: de opdracht van het jaar. Dus ook ik ga voortaan weer oefenen.